Title: honàre mosàllah
Author: Amin Ghazaei & Babak Salimizadeh

The book “Armed Art” is the cooperation and thoughts of two young iranian marxist writers whose discussions are new and innovative in the field of marxist art and literature in Iran. This book starts with the theme of “Art In Class Society”. Art in “class society” is criticized because of the will to overdue the use-value and the consumptive functions.

The created art becomes dramatic functions with this will to overdue the use-value. This used workforce and the post -used are to blame for creating space between the founders of popular art and the elitism art. In this thesis the distinction is seen as the essence of formation of art belonging to the class society; because art in a “class society” is nothing else than the will to overdue the use-value.

It is obvious that the writers of this book are also aware of this, since they themselves have revealed it and they want to reach further than the use-value of the artistic piece, but not with suppression of it, which would not have any other destiny than the continuous failure of reaching further than the use-value , but with creating real use-value from artistic work and then reaching further.

In reality the co-authors of this book see the project of reaching further than the selling object of the art, to be possible only when the realization of use-value and not with rejecting the elementary of art.

In opposition, the mechanical reproduction of art, as Walter Benjamin , ruin the holy light over artistic work, but In the end it lead to the return of art to commodity form and content. The authors of this book in the aim of reaching further than the arts use-value and the art as a selling object, don’t recognize the first way (which is denying the arts use-value) nor the second way (which is mechanical reproduction ).They point to a synthesis which reflects “activity” and “situation”: “Art is an activity which can possess a situation .”

This sentence is very basic and of great and key importance for this book, and within it lay all the new possibilities that this book has created for marxistic art.

In this sense , the valuation on art is no longer a question about what content and what shape (form) it has. The question is rather what situation is with what activity being created and polluted? Therefore in armed art, the base of society solely is not by the “content” and the base of recognizing aesthetics is solely not by the “form”.

The situations face of society is presented as the “commune” while the activisms face of society is presented by “leisure”.

With this synthesis the artistic work is no longer only a selling object it also becomes an arm which pollutes.

But an armed piece of art with reflection toward the situation which it is in, and with the whish to have and to pollute that situation, it can escape the existing culture. In reality Babak Salimi-Zadeh and Amin Ghazai with putting forward the meaning of pollution, contagion and tumult are put instead of signification and representation .The virus reproduction takes over the mechanical, and this contagion happened in the city.

This means that if the situation of art is in a private domain, the situation of the armed art in the city and commune, and the activity which takes place in this situation – is not created by the artist nor by the artists inspiration, but by the collective activism of people.

This is a progressive and enlightening book created in cooperation between Amin Ghazai and Babak Salimi-Zadeh – the first one a philosopher and the next a writer and poet.

The gathering of their thought has created a very interesting and different synthesis for a revolutionary art. It has been welcomed and received by the different thinking youth and the leftist student movement in Iran.

عنوان:“هنر مسلح”
نویسنده: امین قضایی و بابک سلیمی‌زاده
شابک: 9789186131203
کتاب «هنر مسلّح» حاصل هم‌کاری و هم‌اندیشی دو نویسنده‌ی جوان مارکسیست ایرانی است که بحث‌های بدیع و تازه‌ای را در حوزه‌ی هنر و ادبیات مارکسیستی ایران مطرح می‌کند.این کتاب با تز «هنر در جامعه‌ی طبقاتی» آغاز می‌شود. و هنر در جامعه‌ی طبقاتی را به مثابه خواست فراروی از ارزش مصرف و کارکردهای مصرفی نقد می‌کند. هنر موجود با چنین خواست‌هایی کارکردی نمایشی پیدا کرده است. این کارکردهای مصرفی و فرامصرفی باعث بوجود امدن تمایز بنیادین میان هنر عامه‌پسند و هنرنخبه‌گرا می‌شود. در این تز، چنین تمایزی جزء ذات شکل‌گیری هنر در جامعه طبقاتی محسوب می‌شود؛ چراکه هنر در جامعه طبقاتی اساساً چیزی نیست جز خواست فراروی از ارزش مصرف. مسلماً نویسندگان این کتاب نیز، آنچنان که خودشان متذکر می‌شوند، می‌خواهند از ارزش مصرف اثر هنری فراتر روند، اما نه با نفی ابتدایی آن، که سرنوشتی جز شکست مداوم در فراروی از ارزش مصرف ندارد، بلکه با تحقق ارزش مصرف اثر هنری و سپس فراروی از آن. در واقع از نظر نویسندگان این کتاب، فراروی از شکل کالایی اثر هنری، تنها با تحقق ارزش مصرف آن ممکن خواهد بود، نه با نفی ابتدایی آن.در مقابل، تکثیر مکانیکی اثر هنری، آنگونه که مدّ نظر والتر بنیامین است، هرچند هاله‌ی تقدّسی که بر فراز اثر هنری است را از بین می‌برد، اما نهایتاً منجر به بازگشت هنر به شکل و فرم کالایی‌اش می‌شود. نویسندگان این کتاب برای فراروی از ارزش مصرفی اثر هنری و شکل کالایی آن، نه راه حل اول (نفی ارزش مصرف اثر هنری) و نه راه حل دوم ( تکثیر مکانیکی)، بلکه سنتزی را پیش می‌شکند که همانا مفهوم‌پردازی «فعالیت» و «موقعیت» است : «هنر فعالیتی است که موقعیت را تسخیر می‌کند». این جمله‌ی پایه‌ای اهمیتی کلیدی در این کتاب دارد و مبنای تمام امکانات تازه‌ای‌ است که این کتاب برای هنر مارکسیستی پدید می‌آورد. بدین معنی که اینبار در ارزش‌گذاری اثر هنری پرسش این نیست که این اثر چه چیزی (محتوا) را به چه شکل (فرم) بیان می‌کند؛ بلکه پرسش این است که چه موقعیتی را با چه فعالیتی تسخیر و آلوده می‌کند؟ بنابراین در هنر مسلّح زمینه‌ی اجتماعی صرفاً توسط «محتوا» و زمینه‌ی زیبایی شناختی صرفا توسط «فرم» ایجاد نمی‌شود. بلکه صورت اجتماعی موقعیت «کمون» و صورت اجتماعی فعالیت «فراغت» معرفی می‌شود. با این سنتز، اثر هنری دیگر نه همچون یک کالا، بلکه همچون یک سلاح آلوده عمل خواهد کرد. بی تفاوتی اثر هنری نسبت به موقعیتی که در آن عرضه می‌شود، باعث می‌شود که (با وجود محتوای انقلابی یا سیاسی‌اش) توسط فرهنگ مسلّط «سلامت‌سازی» شود. اما یک هنر مسلح با هوشمندی نسبت به موقعیتی که در آن قرار دارد، و با خواست تسخیر و «آلوده ساختن» آن موقعیت، از چنگ فرهنگ موجود می‌گریزد. در حقیقت بابک سلیمی ‌زاده و امین قضایی با پیش کشیدن مفهوم آلودگی، سرایت و التهاب را جایگزین دلالت و بازنمایی می‌کنند. و تکثیر ویروسی جای تکثیر مکانیکی را می‌گیرد. و این سرایت در شهر اتفاق می‌افتد. یعنی اگر موقعیت هنر موجود حوزه‌ی خصوصی است، موقعیت هنر مسلح شهر و کمون است. و فعالیتی که در این موقعیت انجام می‌شود نه توسط هنرمند و ذهنیت او، که توسط فعالیت مشترک انسانها انجام می‌گیرد.از خصوصیات بارز این کتاب همین همکاری‌ست میان امین قضایی و بابک سلیمی زاده است، که اولی فیلسوف و دومی نویسنده و شاعری اجراگر است. هم‌اندیشی این‌دو، سنتزی جالب و متفاوت را برای هنر انقلابی فراهم آورده است و موجب مقبولیت آن در میان جوانان دگر اندیش و جنبش چپ دانشجویی ایران شده است